BUGÜN GÜNLERDEN..
Bugün günlerden
direniş ateşinin ilk kıvılcımı!
Unutturulmaya çalışılan
ama koru hala
alev alev yanan..

Bugün günlerden
üç ayda unutulur sananların
ilk g*t oluşu..
Ve de son olmayacak!

Bugün günlerden
YAYLA yolunda
deftere çizilen
FENERBAHÇE bayrağı!
Sonsuza kadar
yetecek bize
gölgesi bile..

Bugün günlerden
gözlerde buğulanan
yaşların isyanı!
Sevdamız uğruna
akıtmaktan
hiç çekinmediğimiz,
tertemiz!.

Bugün günlerden
CADDE’nin tozunu
yüreklerimizin dumanına
kattığımız gün!
Ama SARI LACİVERT’e
toz kondurmadan..


Bugün günlerden
titreyen asfalt,
öfkeli ayaklar!
Sonrasında
METRİS, SİLİVRİ,
ÇAĞLAYAN yollarını da
arşınlayan..

Bugün günlerden
“gerekirse mermi kullanabilirsiniz”..
Hani şu
Bir 4 Nisan günü
gerektiğine karar verdikleri..

Bugün günlerden
paraleline, yamuğuna, teğetine
başkaldırı,
alayına gider!
Haksızlığa karşı yürüyen
bir koca çınar!

Bugün günlerden
sokaklarda oynayan FENER,
kaldırımlar tribün!
Hiç susmayan,
susturulamayan,
susturulamayacak!

Bugün günlerden
köprüden önceki son çıkışın
pas geçilmesi!
E sonuçta
burası KADIKÖY,
buradan çıkış yok!

Bugün günlerden
yalana, iftiraya
meydan okuyuş,
gerçeğin kötü huyu!
Ortaya çıktıkça
üç buçuk attıran hani..

Bugün günlerden
“Hükümet düşer,
enflasyon düşer
FENERBAHÇE babayı düşer”..
Düşenler de,
ayakta kalanlar da
belli şimdi!

Bugün günlerden
özgür dünya düşleri,
öpülen ÇUBUKLU forma!
Anılarda yaşayan,
acı olan,
marş olan tribünlere!

Bugün günlerden
ALİ İSMAİL KORKMAZ!
FENERBAHÇE Yıkılmaz!
Korkmadık!
Yıkılmadık!
Yıkılmayacağız!

 

3 TEMMUZ’da NE VAR?

Acı var, gözyaşı var..
Kumpasa, iftiraya
boyun eğmeme var.
Pes etmeme, vazgeçmeme var.
Çünkü damarlarda
SARI LACİVERT kan var..

Direniş var!
Aşkla yazılmış bir destan var!

ÇUBUKLU’ya değen tere
halel getirmemek için
ÇUBUKLU’yla can vermeyi
göze alma var.

FENERBAHÇE formasını
sahadaki 11’den ibaret sananların karşısına
Topuk Yaylası, Cadde, Silivri, Çağlayan,
karakol, sokak, meydan, iş, okul demeden
her yerde dimdik dikilen
milyonlar var.

O günlerde
“hocaefendihazretleri” denen deyyusa,
avanesine, iş birlikçlerine
ana avrat dümdüz giden
cesaret, yürek var..

10 Temmuz 2011 günü
“gerekirse kullanabilirsiniz” dedikleri,
4 Nisan 2015 günü
gerektiğine karar verip kullandıkları
mermiler var.

12 Mayıs 2012 günü
bir stadyum dolusu insanın
canlarına kastetmeye varan
bir nefret var.

Ama mermilere de aldırmayan,
her nefreti de boğan
eşi benzeri görülmemiş
bir sevgi de var.

Rakiplerini “kanırta kanırta” dize getirip
“FENERBAHÇE’nin yarım puanını dahi sildirmem” diyen
süreci bir teknik direktörden çok
komutan gibi yürüten
AYKUT KOCAMAN var..

Özgürlükleri için bile olsa
sevdalarını satmayan
İLHAN EKŞİOĞLU, ŞEKİP MOSTUROĞLU,
TAMER YELKOVAN var..

“Dar ağacında olsak bile
son sözümüz FENERBAHÇE” diye
alayına meydan okuyan,
1 yılını hapiste geçiren,
“Kalemimiz kırılmış, geldik.
FENERBAHÇE son kaledir, teslim olmaz” sözüyle
fetöcü mahkemelerce
cezasının onaylandığı gün
özel uçakla yurda dönme raconunu kesen
büyük başkan AZİZ YILDIRIM var.

Canlarından aziz tuttukları
FENERBAHÇE’lerinin
aklandığını göremeden
cennete transfer olan
LEFTER, SELÇUK YULA, SERKAN ACAR,
HALE ABLA, MÜMTAZ AMCA, İHSAN TEYZE
ve binlerce SARI LACİVERT kalp var..

15 yıl boyunca
FENERBAHÇE’nin kanını emen
bu kokuşmuş yapı
hâlâ yerinde,
belki eskisinden bile güçlü..
Bileğini bükemediği FENERBAHÇE’den
rövanşı alma uğruna
yapmadıkları kalmadı yıllardır..

Bitti sanılan bitmedi.
Bizim için hiç 4 Temmuz olmadı,
yarın olmadı!

Ama o yarını getirmeye,
birlik içinde
FENERBAHÇE’nin gücünü
yeniden göstermeye yeminli
sevdalılar var.

Ve daima var olacaklar!